We hebben sinds vandaag eindelijk internet gekregen! Het internet is wel beperkt, omdat we met een stick werken en slechts 2GB voor een hele maand hebben.
Omdat jullie zo lang hebben moeten wachten op een eerste bericht, volgt hier een extra lang bericht.
Vertrek en aankomst
Op maandag 6 februari was het eindelijk zover. Na iedereen te hebben uitgewuifd, de gate te hebben gevonden en een enquête te hebben afgelegd, konden we dan uiteindelijk met een groot half uur vertraging aan boord stappen. We hadden een goede vlucht tot de daling werd ingezet in Madrid. Toen was het vliegtuig onderhevig aan een serieuze turbulentie, maar uiteindelijk zijn we toch veilig op de landingsbaan terecht gekomen mits de nodige misselijkheid bij Sieglien. Conclusie : reispillen werken niet bij haar! Aangekomen in de gigantische luchthaven van Madrid gingen we op zoek naar onze volgende vlucht met bestemming Johannesburg. Er stond er ons nog een wandeling van 23 minuten te wachten. Na enkele verdiepingen met de roltrap te hebben afgedaald, moesten we een soort van supersnelle metro pakken die ons naar een andere plaats bracht, waar we onze wandeltocht konden verder zetten. Eens onze gate te hebben gevonden, konden we eindelijk onze lege magen vullen. Rond middernacht mochten we het vliegtuig richting Johannesburg betreden. We hielden ons bezig tot 2 uur ’s nachts tot ze ons avondmaal kwamen opdienen. Daarna gingen alle lichten uit, behalve Sarie haar licht. De knop was namelijk kapot en het licht bleef dus branden. We belden dan om dit te melden, maar er kwam niemand opdagen. Uiteindelijk is Sieglien zelf naar het personeel gestapt achteraan het vliegtuig. Deze begrepen het probleem niet, maar het werd dan toch opgelost. Na een vrijwel slapeloze nacht kregen we tegen 9u ons ontbijt. Erna werd de daling ingezet. Deze verliep stukken beter dan de vorige daling. Op de luchthaven van Johannesburg verliep alles naar wens : geen problemen met de douane, valiezen allemaal toegekomen,… Eens we in de exitzone kwamen, zagen we opeens 2 mannen die een bordje vast hadden met het volgende opschrift :
“Sarie Roels
Sieglien Vandamme
BelgAIn”
We maakten kennis met elkaar. De ene man was Bernard, de echtgenoot van Renet : onze gastheer –en vrouw. De andere man was Derick, een goede vriend van de gastheer. Met een grote witte auto vertrokken we naar Pretoria-North. Onderweg kregen we tal van informatie over bezienswaardigheden in Pretoria. Opmerkelijk was dat we op de hele weg slechts 1 blanke persoon hebben gezien naast veel mensen met een zwarte huidskleur. Uiteindelijk kwamen we aan aan het roze huis, onze eindbestemming.
We maakten kennis met Renet. We kregen direct een frisse cola aangeboden en we kregen een rondleiding door heel het huis. We maakten kennen met de hele beestenboel : een 11-tal honden, 4 katten, 3 parkieten, 3 papegaaien, 2 ratten, een hagedisachtig dier, een cavia, een hamster/konijnachtig beest, een chinchilla, konijnen, kippen, 4 spinnen en dat is het zowat denken we. Daarna konden we ons installeren in de ‘garden flat’. Het geeft ons alle nodige comfort. Even later was het etenstijd : kip in een sausje, boontjes met ajuin en ham, een groentemengeling met kaassaus en een gebakken patat. Het heeft ons heel goed gesmaakt en morgen mogen wij de restjes opeten. Vanaf morgen, woensdag 8 februari, vliegen we er al meteen in. Om 6u10 vertrekken we naar het ziekenhuis om om 6u30 te beginnen met werken en te eindigen om 19u. Jawel beste lezers, u leest het goed : wij zullen wel degelijk 12u per dag werken met een half uur lunchpauze. We zullen eerst een rondleiding krijgen in het hele ziekenhuis en daarna gaan we mogen kiezen waar we willen staan. Vanavond (dinsdag) gaan wij om 20u proberen te gaan slapen, zodat we uitgerust zijn om onze stagemarathon te starten.
Oja, het is hier heel warm! Zo’n 28°C vandaag, maar het was nogal een ‘koude’ dag blijkbaar.
NICU
Woensdag 8 februari was het zover : onze wekker ging reeds af om 5u10; tijd om op te staan... Om 6u10 vertrokken we samen met Renet naar het ziekenhuis en vanaf 6u30 startte onze werkdag op de NICU (intensieve zorgen voor te vroeg geboren baby’s), waar we gedurende 3 dagen gewerkt hebben. Op deze afdeling is Renet de manager. Eerst kregen we een rondleiding op de dienst en daarna konden we van start gaan. Wat we gedurende de 3 dagen gedaan/geleerd hebben :
- Voedingen berekend op hun methode
- Medicatieberekeningen
- Verduidelijking gekregen over de verschillende soorten kunstmatige beademing
- Bloedgasanalyse
- Basisverzorging (temperatuur meten, luiers verversen, flesjes geven,…)
ICU
Van maandag 13 februari tot donderdag 16 februari zetten we onze stage verder in de ICU (intensieve zorgen voor volwassenen). Gedurende 4 dagen hebben we eenzelfde patiënt verzorgd met ‘alles er op en er aan’ (kunstmatige beademing, centrale katheter, arteriële lijn, urinekatheter, rectale katheter, maagsonde, katheter voor dialyse, tracheostomie,…). Het was een zeer leerrijke week. Wat ons opviel was dat zij minder oog hebben voor details tijdens de hygiënische zorgen en toch enige nonchalance bezitten in het noteren van observaties.
Weetjes
Wist je dat :
- Er maar 6 bedjes staan in de NICU
- Wij de enige zijn die een wit verpleeguniform dragen
- Ze Sieglien te moeilijk vinden en haar Lienkie noemen
- Ze Sarie uitspreken als Sorie of haar Saarkie noemen
- Ze ons baby’s noemen vanwege onze rimpelvrije en bleke babyhuid
- Ze ons ‘angels’ noemen vanwege onze opvallende witte pakken
- Ze onze te mager vinden en ons willen vetmesten
- Het hier superwarm is en de zon volop schijnt
- We elke zondag braaien (bbq’en) en zwemmen met de familie van Renet
- Iedereen jaloers is op onze schoenen
- We al heel veel nieuwe mensen hebben leren kennen
- Iedereen hier goeiedag zegt aan elkaar en supervriendelijk is
- We 12uur per dag werken van maandag t.e.m. donderdag
- Ze hier geen medicatieberekeningen kunnen uitvoeren zonder een rekenmachine
- We al slangen hebben vastgehouden
- We al heel wat boodschappen hebben gedaan
- Ze denken dat wij Belgen rijk zijn, omdat wij de hele reis zelf bekostigen en daarom sommigen in België willen komen werken
- Iedereen verbaasd is dat wij slecht een 3-jaar durende opleiding moeten volgen om verpleegkundige te worden (zij hebben een opleiding van minimum 4 jaar)
- Een warme maaltijd in het ziekenhuis slechts 0.50 of 0.80 euro kost
Weekend 2
Ons tweede weekend startte met de ontmoeting van de ‘verloren’ zoon Wickus. Daarna kregen we een rijkelijk ontbijt voorgeschoteld door onze Zuid-Afrikaanse mama. Op ons bord kregen we een omelet, spek, worst, fishsticks en voor de liefhebbers ketchup. Daarbij kreeg Lienkie een kopje koffie en Saarkie een kopje thee. Na het ontbijt vertrokken we met het karriekie naar verschillende winkels om onze inkopen te doen. In de namiddag konden we even afkoelen in het zwembad van omie en opie (ouders van Renet), want het was toch wel zo’n 35°C warm. Rond 17u vertrokken we naar Carine (de zus van Renet) en haar 3 kindjes van 2, 4 en 6 jaar (Carlina, JP, Carie) om naar een rugbymatch te kijken. De man van Carine maakte deel uit van het Franse team. ’s Avonds werden we uitgenodigd door de 2 jongens (Rudy en Edwin) om naar de cinema te gaan. Martinette, de zus van Edwin, was ook mee. We werden opgehaald met een lichtblauwe volkswagen oldtimer. We kwamen aan om 21u, maar de film ‘Jack and Jill’ begon pas om 22u15. We werden getrakteerd op popcorn met spices naar keuze (chocolade, vinegar, creamy, zout,..) en frisdrank (cola, cream soda : een groene limonade,…). Zondagochtend vertrokken we om 9u om de rest van de boodschappen te doen. ’s Middags gingen we naar omie en opie voor onze wekelijkse braai met familie. Nadien namen we een frisse duik in het zwembad en speelden we met de kinderen van Carine. In de late namiddag gingen met Rudy, Edwin en Martinette naar een grote markt. ’s Avonds maakten we nog wat tijd voor ons schoolwerk en hierbij eindigde ons drukke weekend.
Operatiekwartier en materniteit
Onze derde week begon met 2 dagen stage op het operatiekwartier. We droegen een blauw operatiepak, een blauw netje op ons hoofd en blauwe schoenhoezen. ‘s Ochtens kregen we een kleine rondleiding van sister Marchia. Het operatiekwartier telde slechts 4 operatiezalen. Wat ons vooral opviel was dat de anesthesist veel handelingen uitvoert die bij ons door de anesthesieverpleegkundigen worden gedaan. Het duurde telkens 2 uur voor de eerst operatie van start ging. Het spreekwoord ‘Haast en spoed is zelden goed’ nemen ze hier wel heel letterlijk. Gedurende deze 2 dagen woonden we enkele operaties bij.
Woensdag en donderdag stonden we op materniteit. Het was er erg rustig. Er waren slechts 3 gezonde baby’s van wie we de zorg moesten uitvoeren. We gaven de baby’s hun dagelijkse zorgen: badje geven, flesje geven,…Op deze afdeling waren we de enige blanke personen.
Dit was het eerste extra lange bericht uit Zuid-Afrika.
Baie warme groetjes,
Saarkie en Lienkie
